فرش‌ به‌مثابه یک شیء هنری، از نظر ساختارِ طرح عموماً به دو بخشِ زمینه و حاشیه‌ تقسیم‌بندی می‌شود. پژوهشگرانی در بازشناسیِ برخی گونه‌های فرش ازجمله فرش‌های عصر تیموری، عناصرِ نقش موجود در حاشیه‌ها را به‌منزلۀ مؤلفه‌ای سبکی از آن هنر، دانسته‌اند. به این‌ترتیب، اهمیت بازشناسی حاشیه‌ها در فرش‌های سبکِ تیموری نشان می‌دهد که گونه‌شناسی و طبقه‌بندی آنها می‌تواند به شناخت نسبیِ فرش‌های مذکور کمک نماید. از طرفی از این دسته‌ فرش‌ها نمونۀ سالم و کاملی، به‌جز چند تخته پاره فرش، در دسترس نیست و اساساً برخی نگاره‌های باقی‌مانده از آن دوره، به‌عنوان منابعی در دسترس و مؤثر، در بازشناسی این هنر به‌کار گرفته می‌شوند؛ از این‌رو، پژوهش کیفی حاضر از این منابع بهره یافته و به شیوۀ توصیفی- تحلیلی و با هدفِ طبقه‌بندی و گونه‌شناسی حاشیۀ فرش‌های سبک‌ تیموری، به این پرسش اصلی پاسخ خواهد داد که حاشیه‌های مذکور بر مبنای ساختار بصری در قالب چه گونه‌هایی قابل شناسایی هستند؟ از این جهت، داده‌های این تحقیق با روش اسنادی گردآوری شده و در دو سطح توصیف و تحلیل، به شناخت ساختارهای فرمی موجود در حاشیۀ فرش‌های عصر تیموری پرداخته است. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که حاشیه‌های این فرش‌ها، شامل چهار گونۀ کلی و ده زیرگونه به این شرح هستند؛ 1- حاشیه‌های متشکل از گره‌های مشبک (با عنصر اصلی گره سرنوشت، با عنصر اصلی گره قلاب درهم)؛ 2- حاشیه‌های متشکل از گره سرنوشت یا متشکل از گره قلاب درهم (گره سرنوشت، گره ترکیبی، گره ترکیب‌شونده)؛ 3- حاشیه‌های اسلیمی (محرابی- قندیلی، شمعدانی، تمام اسلیمی)؛ 4- حاشیه‌های ساده (هندسی، هندسی- گردان).