دانشگاه بین المللی امام رضا علیه السلام پژوهشنامه خراسان بزرگ Iran 22516131 5 18 2016 03 07 بررسی تحلیلی شورش حاکم ایالت قندهار در دوره شاه‌صفی اول 23 11 FA سید ولی‌اله موسوی دانشگاه آزاد اسلامی نجف‌آباد محمدکریم یوسف جمالی دانشگاه آزاد اسلامی نجف‌آباد احمد کامرانی فر دانشگاه آزاد اسلامی نجف‌آباد 2017 01 18 ایالت قندهار در قرن دهم و یازدهم هجری به دلیل موقعیت استراتژیکی همواره در سیاست و روابط پادشاهان صفوی و هند از اهمیت و جایگاه ممتازی برخوردار بود. این ایالت به واسطه‌ی قرار گرفتن بر سر راه‌‌های منتهی به کابل و هرات نه تنها اهمیت نظامی و دفاعی داشت بلکه یک پایگاه مهم بازرگانی و تجاری به شمار می‌رفت و به دلیل عبور و مرور کاروان‌های تجاری و بازرگانی، قندهار یک منطقه تجارت زمینی میان ایران و هند تبدیل شده بود و به دنبال آن وظیفه حاکم این ایالت را سنگین می‌نمود. زیرا تردد و رفت و شد کاروان‌های بزرگ تجاری و بازرگانی نیاز به امنیت جانی و مالی و حراست از مسافران و کالاهای آن کاروانیان داشت تا از تعرض و تعدّی غارتگران در امان باشند.   شورش حاکم ایالت قندهار در سال 1047 هـ .ق در دوره شاه صفی اول (1052- 1038 هـ .ق) و جدایی ایالت قندهار از ایران و الحاق آن به دولت گورکانی هند، از حوادث بسیار مهم دوران زمامداری این پادشاه به شمار می‌رود.شورش حاکم ایالت قندهار(علیمردان خان زیک) نتیجه سیاست خشن شاه صفی در براندازی حاکمان و رجال دولتی پیشین و اختلاف و رقابت داخلی قدرت دربار صفوی بود که در این میان ملاحظات استراتژیکی این ایالت، غرور، قدرت‎طلبی و انگیزه‌های شخصی علیمردان‌خان حاکم آن ایالت، در تصمیم به شورش را نباید نادیده گرفت.در این مقاله ضمن بررسی اهمیت ایالت قندهار در دوره صفویه، علل و انگیزه‌های شورش حاکم آن ایالت، سرنوشت شورش، و نقش شورش در مناسبات ایران و هند و نهایتاً پیامدهای آن در دوره‌ی شاه صفی اول مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است. "" http://jgk.imamreza.ac.ir/index.php/jgk/article/view/23/pdf_1